Dood

De dood is, in zijn meest theoretische definitie, het onomkeerbare stilvallen van de levensfuncties van een organisme. De betekenis ervan reikt echter veel verder dan dit biologische feit. Het is een universeel begrip dat de menselijke cultuur sinds het begin der tijden heeft gefascineerd, geterroriseerd en gevormd. Het is het einde van een cyclus, maar ook de katalysator voor nieuwe perspectieven op het leven, het doel en de transcendentie. Van de begrafenistradities van oude beschavingen tot filosofische en religieuze interpretaties: de dood is altijd al een onderwerp van voortdurende reflectie geweest.

Op het gebied van de illustratie en de humor is de afbeelding van de dood een terugkerend middel geweest om complexe thema’s van dichterbij, op een oneerbiedige of satirische manier te benaderen. De figuur van de Dood met zijn zeis, het skelet met zijn zwarte mantel of het simpele symbool van een graf zijn in de grafische humor gebruikt om de macht te bekritiseren, onrechtvaardigheden ter discussie te stellen en na te denken over de vergankelijkheid van het leven. Door middel van illustraties wordt de dood ontdaan van zijn plechtigheid en verandert hij in een instrument voor maatschappijkritiek. Deze tag verzamelt die werken waarin de dood wordt gebruikt als een verhalend element in de grafische humor om thema’s als angst, politiek, religie of de ironie van het bestaan te verkennen.